Yağmur damlaları her düşüşünde çıplak bedenime, haykırıyorum; "Ben yaşıyorum diye"...
Rüzgar her esişinde saçlarımın arasından, haykırıyorum; "huzurluyum" diye...
Ayışığı bedenimi yaktıkça usulca, nefret ettiğimi anlıyorum güneşten...
İnsanların maskerlerini her düşürüşümde, iğreniyorum basitliklerinden...
Annelerin çocuklarına attığı her tokadı gördükçe, bildiğim doğruların yıkılışına şahit oluyorum...
Birini sevmeye çalıştıkça tanıyorum bencilliğimi...
Biri beni sevmeyi başardığında; hayret ediyorum onlara, üzülüyorum içten içe...
Unutmaya çalıştıkça acılırımı, içimde daha da büyüdüklerini hissediyorum usulca...
Ve her ölmeyi isteyişimde, bilinmezlik içinde kayboluyorum...
Ve her kendimi buluşumda, melankolinin derinliklerinde kök salıyorum isteyerek...
Ve her kök salışımda Acıların Bahçesin'nde
Ağlıyorum ve mutluluk bekliyorum gelmeyeceğini bilerek...
